#48 Nooit meer verdwalen?
03 mrt 2012 Geef een reactie
Vorig jaar kon ik niet, maar dit jaar gelukkig wel. De Kaartlees, Azimut en Grid cursus van de TREC club.
Ik moet m’n eerste TREC nog rijden maar heb er wel al een georganiseerd en vrijwillig veel. Ik wilde dus gewoon weten hoe het werkt zodat ik ook weet waar het over gaat als ik op een controlepost zit. Verder overweeg ik om nog eens een keer een wedstrijd te organiseren waar ik dan ook T3 en 4 bij wil doen.
Kortom… vandaag richting de stallen van De Gele Rijders van de Lt. Tonnen Kazerne in ‘t Harde getogen om alle ins en outs van de stafkaart en ‘t kompas te leren. Of toch in ieder geval genoeg ins en outs voor de TREC.
Uiteraard moest er een kompas gekocht worden voor deze dag dus vorige week ben ik eens flink aan’t googelen en lezen geweest over wat er te koop is en wat ik nodig heb. Uiteindelijk was ik er over uit dat ik in ieder geval een schaalverdeling in centimeters en kilometers wilde (had ook kompassen van Silva gezien die inches hadden en miles) waarbij in ieder geval de schaal 1:25000 en 1: 50000 op de kompas zouden staan. Verder leken me een wat langere plaat (waardoor je een iets langere ‘liniaal’ hebt) en een geïntegreerde loep ook wel erg handig.
Recta had zoiets voor tussen de 15 en 20 euro maar daarvan las ik in verschillende reviews dat de naald instabiel was en vast liep tegen het glas als je’m niet perfect stil hield, dus uiteindelijk toch even doorzoeken naar een model van Silva die aan die wensen voldeed. Dat bleek de Ranger of Ranger 3 te zijn. Het is uiteindelijk de Ranger 3 geworden, puur omdat ik die ‘t goedkoopst kon kopen.
Dit is mijn nieuwe vriendje die me voortaan weer thuis brengt na elk uitstapje…
Gisteren gelijk nog maar even een paar fijnschrijvers gehaald en een vulpotloodje en op internet een on-line shop gevonden die vulpotloodstiften in verschillende kleuren heeft. Denk dat ik daar nog een paar kleuren bestel om te zien of dat handig is voor onderweg. Ze hebben ook een ultra-fine liner met een punt van 0.2 mm die ik wil proberen, hoe fijner hoe beter, lijkt me.
‘s Ochtends begon de dag met het kaartlezen. Nu mocht ik altijd graag denken dat ik me behoorlijk goed kan redden met een kaart en op zich is dat ook zeker zo, maar ik wilde dit deel van de cursus toch mee doen ‘want je weet maar nooit wat voor tips er voorbij komen’. Nou, zát. Zeker tips met oog op het TREC rijden en kaartlezen voor een rit door het bos waarbij precisie belangrijk is om de juiste route te nemen, dat is toch wél iets anders dan het vinden van de weg op een autokaart waarbij je gewoon simpel de ‘gebaande wegen’ moet volgen.
Wel grappig, bleek dus dat ik een van de tips zelf ook al bedacht had… ik had precies het merk fijnlijner dat geadviseerd werd, die zijn ook in heel veel kleuren te krijgen en naast een zwarte en een rode had ik dus ook een soort roze/lila kleurtje mee genomen voor’t geval er rode wegen op de kaart zouden staan. Blijkt dus dat je sowieso ‘t best roze of iets dergelijks kunt nemen omdat dat een kleur is die niet op kaarten wordt gebruikt, zodat je nooit in de war kunt raken. Oranje zou ook moeten kunnen maar op de kaart die we op de curus voor ons neus hadden stonden ook ‘donker-gele’ wegen en dan zou oranje als ‘t niet ‘knal’ genoeg was toch nog voor verwarring kunnen zorgen. Pennetje wat ik heb is dus gelijk al een blijvertje.
Eerst kregen we wat uitleg over de geschiedenis en opbouw van de kaart. Waarom er lijnen op staan, wat die betekenen en hoe je ze gebruikt. Want al die lijntjes en cijfertjes staan er uiteraard niet voor de vulling en lol op, ze betekenen wat en je kúnt er ook iets mee… zo handig…
Veel tips over waar je op kunt letten onder het rijden en hoe je slim gebruik maakt van de mogelijkheden om je te oriënteren.
Maar na alle theorie moest er ook praktijk komen natuurlijk, dus kregen we een moederkaart en een blanco kaart en mochten we intekenen. Leuk, want voor mij was dit dus de eerste keer dat ik überhaupt een kaart mocht intekenen. Zelf een moederkaart maken had ik natuurlijk al wel gedaan bij het organiseren van m’n eigen wedstrijd, maar een onbekende route in onbekend terrein over tekenen is écht iets anders. Hoewel ‘t maar een kleintje was heb ik toch heel wat keren gecheckt of ‘t volgende lijntje zus of zo moest… Kan me nu dus ook beter indenken wat voor concentratie er nodig is in de maproom en dat dat ‘SSSSSST’ bij te veel gegiebel in de buurt van de maproom echt niet overdreven is. Je moet je kop d’r even goed bij houden, want elke millimeter scheef kan ‘t verschil maken tussen vlot rondrijden of een heel eind terug moeten omdat je mis zit… Dat wíst ik wel, maar nu heb ik het ook zelf ervaren zeg maar.
Wandelen van de route was lekker, even lekker buiten, ‘t was zacht weer dus perfect voor deze dag. ‘t Leuke aan het terrein van Defensie was dat we daar dus ook van de paden af konden en dat er overwoekerde paden waren die we wel moesten nemen. Daardoor moest je dus echt goed opletten op elementen in het terrein om het juiste pad te kiezen en dat maakte het extra leuk en leerzaam. Uiteraard hadden we allemaal goed opgelet tijdens de les zodat we zonder te verdwalen netjes terug bij de poort van de kazerne kwamen.
‘s Middags was het tweede onderdeel, waar sommigen niet voor bleven en anderen juist voor kwamen. Beide dagdelen waren apart te volgen maar ik had gekozen beiden te doen, net als de meesten trouwens.
Azimut en Grid. Wanneer je net met TREC begint zijn dat twee ‘gevreesde’ onderdelen in de POR vanaf de T3 klasse. Vage termen die je nog niks zeggen en waarvan je bij voorbaat weet dat het vast héul moeilijk is… Vanmiddag zouden we dan eindelijk ingewijd worden in die ‘geheimen’ van de hogere klasses.
Eerst weer wat basis uitleg over de kaart, nu wat dieper ingaand op het raster op de kaart, het ‘grid’ en hoe je dit gebruikt om punten op de kaart te bepalen. Eígenlijk is dat niet eens zo moeilijk. Als je eenmaal weet hoe het zit, zit de moeilijkheid vooral in het secuur werken. Góed meten en góed kijken en weten hoeveel meter 1 mm op de kaart is. Als je secuur werkt kun je heel nauwkeurig het punt bepalen en rijd je dus zo naar je knippertje toe. Maar ja… een millimeter er naast en je zoekt je de ziekte…
Aan de hand van een aantal coördinaten hebben we geoefend in het bepalen van punten, lijnen en lijnen die elkaar kruisen zodat je daar weer een punt uit kunt bepalen. Diverse variaties zijn mogelijk op een wedstrijd, maar als je onthoudt hoe je een enkel punt bepaalt, kun je al die variaties ook.
Daarna was het de beurt aan de azimut. Navigeren en route zoeken met behulp van het kompas. Hoe stoer is het om met je kompas in het veld te lopen en dan ook gewoon te wéten hoe je dat ding gebruikt! Vét Cool toch! 
En ook het gebruik van het kompas is helemaal niet zo ingewikkeld, ook hier is het een kwestie van de methode weten en dan vooral heel secuur werken én goed aflezen. Het moeilijkste hierbij is eigenlijk nog wel de opgegeven afstand die je in een bepaalde richting moet goed inschatten/bepalen. Dat werd ook wel duidelijk bij een bepaald punt in de route die we ook nu weer als oefening gingen wandelen, waar twee paden vlak na elkaar zo’n beetje dezelfde richting op gingen.
Want ja, hoe ver is 124 meter als je op een bospad loopt waar geen hectometerpaaltjes staan en waarbij je dus ook géén kaart in handen hebt. Want die lever je in of wordt verzegeld als je aan je azimut opdracht begint. Weten hoe vaak je licht rijdt in draf voor 10 meter, weten hoeveel stappen je paard maakt in een ontspannen stap aan losse teugel… verzin maar een manier, maar dát is waar je ‘t makkelijkst de mist in gaat. Dat pijltje op je kompas de goede kant op krijgen is niet zo moeilijk, maar als er twee paden vlak na elkaar ongeveer dezelfde kant op gaan maakt het wel uit of je daadwerkelijk die 124 meter gelopen hebt of misschien toch wat te kleine passen gemaakt hebt en maar 115 meter gelopen hebt en dus een pad te vroeg pakt… Daar kom je dan uiteindelijk wel weer achter omdat al snel je aanwijzingen niet meer kloppen met het terrein, maar dan heb je misschien al een mooi eindje verkeerd gereden. Nu hadden we ook weer een overwoekerd pad wat je heel makkelijk zou kunnen missen bij verkeerd uitlopen en langs dat stukje route stond nog een knippertje ook, dus daar gaan 30 punten als je die mist.
Ik heb nog wat te doen, want schatten van afstanden en maten is nou net iets waar ik héél slecht in ben… Daar zal ik truukjes voor moeten verzinnen en straks met het rijden van Raya goed moeten bepalen hoe snel zij van nature loopt in stap en draf en wat voor afstand zij af legt in pas. Het scheelt dat ik daar nog tijd zat voor heb in de T2.
Gelukkig kwam het ook bij deze wandeling allemaal goed en vonden we de weg terug naar de kazerne.
Ik heb een leuke en vooral ontzettend leerzame dag gehad en ben erg blij dat ik deze cursus gedaan heb. Misschien wat vroeg aangezien ik voorlopig nog lang niet aan een T3 toe ben, maar dommer word je er niet van en nu ik dit allemaal weet kan ik tijdens het rijden van de T2, maar ook gewoon op buitenritjes, wel alvast oefenen met dingen als snelheden en afstanden. Omdat ik nu weet waar ik straks naar toe moet werken kan ik mezelf daar wel alvast in trainen.
En het is gewoon leuk om te doen!
#72 Dag Oma
12 feb 2012 4 reacties
Ik ben blij dat ik vrijdag nog even naar haar toe geweest ben…
Vannacht is mijn oma overleden.
Oma’s gezondheid ging in korte tijd snel achteruit, haar lijf hield er mee op.
Nu heeft ze rust en geen pijn meer.
Dag lieve oma, ik zie je snel weer.
Het leven is eeuwigdurend;
en de liefde is eeuwigdurend;
en de dood is slechts een horizon;
en een horizon is niets behalve de begrenzing van onze waarneming.
~Rossiter W. Raymond~
#20 Runen-amulet
29 nov 2011 1 reactie
inAlgemeen
Wat kunnen dingen toch raar gaan. Tijden ben je met enige regelmaat op zoek naar iets als centrumhanger voor je rythmbeads en vind je niks. Dan zomaar onder het surfen en rondneuzen kom je runenhangers tegen waarvan je denkt ‘héé… dát is gaaf’. Iets wat bescherming in houdt voor de trektochten die ik wil gaan rijden, een eenvoudig ontwerp maar wel iets ‘ouds’ én het moet ‘veilig’ zijn dus zonder scherpe punten e.d.
Tadaaa
Een Runenhanger, samengesteld uit de rune Radio, en de rune Algiz.
Radio is de rune van reizigers, hij staat voor actie en verandering maar ook voor de cyclus van het leven. “The journey is the destination.”
Algiz staat voor bescherming, een schild tegen gevaar en kwaad, maar ook voor lessen leren en moed. “Fear has its place in every heart. Courage is only a response.”
Samen vormen ze een sterk symbool voor veilig reizen.
Verder vind ik de organische vorm ook heel mooi bij de natuurlijke materialen passen die ik voor de kralen heb gekozen, hout en lapis lazuli.
Ik heb ‘toevallig’ vandeweek ook een site met heel mooie belletjes gevonden dus die moeten toch ook nog maar komen, want ook de Tibetaanse belletjes zijn het niet echt. Dan morgen gelijk maar even Raya’s maat opnemen en dan kan ik eindelijk m’n bijzondere rythmbeads maken.
#88 Mag ik het even van de daken schreeuwen!?
31 okt 2011 8 reacties
Wie had dat nou gedacht! Doel 88! Ik had de stille hoop dat dit doel ergens aan het eind van de looptijd wel een keer vervuld kon worden maar voorlopig nog niet.
Uiteraard was ik wel steeds wat aan’t rond kijken, je kunt gewoon geen paardloze paardengek zijn en níet af en toe rondneuzen. Maar kopen zat er eigenlijk nog lang niet in, het aanschafgeld moet nog gespaard worden.
Via MP vond ik een pony die eventueel geleased kon worden en daar ben ik wezen kijken. Het was een leuke pony, niet zadelmak nog maar wel heel lief en ik kon vanalles met hem op de wei. Toch kon ik om een of andere vage rede de knoop niet doorhakken. Ergens hing nog een beetje twijfel.
Juist toen ik op het punt stond om de eigenaar te mailen om het dan ‘toch maar te doen’, kreeg ik van een vriendin een link naar een verkoop advertentie op een ander forum. Zij vond het direct een Francis pony en hoewel ze wist dat ik bezig was met de lease pony heeft ze de link toch doorgestuurd…
En ik was in 1 klap verliefd. Wát een leuke pony, wat vond ik haar direct al gaaf! Echt bizar want zo ‘n reactie had ik nog nooit eerder gehad op een foto en advertentie van een paard.
De merrie moest weg omdat ze niet geschikt is voor de pony-manege waar ze staat en omdat ze soms nerveus en heet kan worden, maar ‘t probleem zat hem vooral in gebrek aan vertrouwen en vastigheid. Ze is gewoon niet geschikt als manege pony en dus zocht de eigenaar een fijn adres waar ze 1 vaste eigenaar zou hebben. Voor het perfecte adres zou ze ‘voor weinig’ weg mogen.
Op een of andere manier had ik vanaf de foto al ‘t gevoel dat het niet zo’n heethoofd zou zijn maar meer de omstandigheden die voor haar niet werken. Op 1 foto liep ze als koppaard op een buitenrit over een weggetje langs vlaggen en toestanden dus zó dramatisch kon ze niet zijn leek me.
Gelijk gereageerd op de advertentie, die voor weer een vriendin van die persoon geplaatst was, dus ‘s avonds had ik de contactgegevens van de eigenaar. Mailtje gestuurd wie ik was en wat ik wil met een paard enz. en de dag er op had ik enthousiast antwoord. M’n mail viel in goede aarde en ik moest maar komen kijken en rijden…
Dat heb ik direct de volgende zondag (nu een week geleden) gedaan en ook i.r.l. bleef ze leuk. Ze was in eerste instantie afstandelijk naar mij toe, ik kon geen contact met haar maken omdat ze erg gefocust was op de eigenaar die over ‘t erf liep. Ik heb haar eerst laten voorrijden en daarna ik zelf er op natuurlijk. Dat was wel even spannend want zo vrij ben ik nog niet met vreemde paarden, zeker niet met vreemde paarden die issues zouden hebben. 
Toch durfde ik het aan want wat ik tot nu toe gezien had viel me zó mee en ik bleef haar door alles heen gewoon hartstikke gaaf en leuk vinden.
Er moet duidelijk heel veel gebeuren op rijtechnisch vlak en waar haar probleem ligt kregen we ook wel helder, maar doordat ik haar totaal anders reed kwam ik dat probleem gewoon niet tegen. Ze wordt te veel met d’r kop in de lucht en rug weggedrukt gereden en als er dan druk op de teugels genomen wordt om haar naar beneden te krijgen, bouwt ze spanning op. Loopt die spanning te hoog op dan wordt ze ‘heet’ (maar zelfs dat was een groot woord vonden zowel ik als de vriendin die mee was) en zou ze gaan rennen (harder draven of aangaloperen).
Maar door haar direct laag te vragen en alleen maar licht te vragen, niet vast te houden, kwam ze bij mij al redelijk naar beneden. Ze was heel erg aan’t zoeken en ik merkte dat ze er niks van snapte, maar dat ze zelf wel ook in de gaten had dat dat prettiger liep. Naarmate ik langer aan’t rijden was ging ze m’n hand meer op zoeken en bleef ze langer laag. Ze pakte het vlot op en zodra ze een paar stappen ontspande liep ze ook echt lekker. Ze heeft heel comfortabele gangen. Geen moment heb ik me onzeker of onveilig gevoeld, geen moment is ze ‘heet’ geworden of ook maar de nijging gehad om te gaan rennen. Zodra ik voelde dat de spanning wat op liep, liet ik de druk los en was het over…
Wat ik daarna vooral erg leuk vond was dat toen ik weer afstapte ik ineens een heel ander paard naast me had. Ze zocht contact, ik mocht haar aaien en knuffelen en ze vond dat toen ook duidelijk prettig en toen ik de bak met haar uit liep volgde ze me op de voet met d’r hoofd pal naast me… Ze had duidelijk besloten dat ik ok was.
Enige rede waarom ik niet direct handgeld in de handen van de eigenaar gedrukt heb maar er toch even een nachtje over moest slapen, was haar stokmaat… Ze bleek aan de onderkant van de schatting in de advertentie te zitten en is dus maar 1.44 (als ze dat al haalt, ‘t was een slappe duimstok waarmee we gekeken hebben). Maar nadat een paar mensen per mail de foto gezien hadden en allemaal zeiden dat het zat kon, begon het idee dat ik weer een paard zou kunnen hebben, eentje waar ik bij voorbaat al verliefd op ben, tot me door te dringen… Die zondagavond nog vreselijk eng en spannend maar in de loop van de maandag steeds zekerder van m’n zaak en maandagavond, nu precies een week geleden dus, heb ik gebeld dat ik het doe!
En sindsdien loop ik op een dun laagje roze wolk en stuiter ik van binnen. Ik kan haar met een beetje geluk eind volgende week ophalen, ze gaat particulier bij een vriendin ‘in pension’ en daar moet nog een en ander klaar gemaakt worden voor de paarden.
Volgens mij moet een ADHD-kind zich voelen zoals ik… Dezelfde week kreeg ik bericht dat een tijdelijk huurwoning waarschijnlijk door gaat (waarmee paardje op slechts 10 minuten rijden komt te staan) dus ik barst nu van de energie, wil van alles doen, beginnen, voorbereiden, klaar maken, aan de slag en gáán… maar ik moet even braaf afwachten… Poeh, dat valt niet mee.
Het voelt nog heel onwerkelijk maar aan de andere kant zó goed al… Ik heb weer een paard!
Op papier heet ze Polonina (met een raar streepje door de l ) maar daar gaan we nog iets nieuws voor verzinnen. Ze komt uit Polen en ik vermoed dat ze uit het uiterste zuiden komt, Polonina Borzhava is de naam van een bergketen daar en ik denk dat de meneer die het paspoort bij haar gefabriekt heeft voor transport, zijn inspiratie voor een naam uit de nabije omgeving haalde van waar ze toen was. Op bijna alle overige invulbalkjes in het paspoort, van geboortedatum tot namen van d’r ouders, staat het Poolse woord voor ‘onbekend’. Ze wordt op 7 á 8 jaar geschat, ze staat sinds 2 jaar op de huidige ponymanege en is daar via een handelaar gekomen. Voor de handelaar heeft ze al meerdere eigenaren gehad. D’r hele leventje dus nog niet echt een vaste basis gehad, maar dat gaat nu veranderen.
Op deze foto’s werd ik verliefd.
*zucht*… Is ze niet geweldig!
#33 Gaat weer lekker
10 okt 2011 Geef een reactie
Jaja, weegdag en gelukkig weer een kilo d’r af. Van’t weekend was er al even zo’n 1,5 af maar door het iets ‘gewoner’ eten in’t weekend is dat op maandag meestal weer wat minder. Geeft niet, ik weet dat die volgende kilo er ook aan zit te komen.
Ik merk het wel aan m’n broeken, vandaag een broek aan die dus echt niet meer gaat, die zakt letterlijk van m’n kont. Maar toch zien mensen het nog niet en da’s wel een beetje jammer… je zou denken dat bijna 10 kilo minder toch zou opvallen.
Maar goed, we gaan gewoon door, komt vanzelf wel.
#61 De D van Drimmelen
09 okt 2011 Geef een reactie
Ik denk dat ik vandaag per ongeluk begonnen ben met m’n rondje alfabet door Nederland. Met de D van Drimmelen…
Ik ging vandaag op pad voor doel 88 (nou ja, soort van… Niet om te kopen, maar heel misschien leasen) en had Mads meegenomen omdat ‘t best een eind rijden was en hij anders zo lang alleen thuis zat.
Nadat ik weer vertrok van m’n afspraak (daarover in een later stadium meer ) wilde ik op zoek naar een leuke plek om met Mads te wandelen en de Biesbosch leek me wel gaaf, daar wil ik al heel lang eens naar toe. Ik had langs de snelweg een bord met ‘Biesbosch’ er op gezien dus zo gedacht, zo gedaan… Nou ja… dat dacht ik…
Helaas mislukte het een beetje want toen ik de borden Biesbosch volgde kwam ik uiteindelijk bij een haventje waar je dan een bootje kon huren om de Biesbosch in te trekken. Leuk voor een dagje uit maar dát was ik nu even niet van plan (gaan we zeker volgend voorjaar een keer doen!).
Ik dus op zoek naar een fatsoenlijk plekje om met Mads te wandelen want die was nu wel aan een wandeltje toe.
Terug van de haven toch het dorpje maar in gereden en wat was dat een verrassing. Wat een schitterend klein kneuterig ouderwets dorpje bleek dat te zijn! Helemaal leuk, hier wilde ik even rondkijken! Dus aan het eind van een smal straatje waar het dorp dus al direct weer op hield de auto neer gezet op een parkeerplaatsje en eerst het dorp uit gewandeld op zoek naar ‘Biesbosch’ om Mads uit te laten. Ik wilde niet met hem door het dorpje met het risico dat hij overal neer zou piesen of – nog erger – poepen.
Maar helaas…. ik kon de dijk niet op en buiten het dorp bleek vooral akkerland dus uiteindelijk liep ik gewoon door een brede berm langs een doorgaande weg. Hmm… niet helemaal wat ik in gedachten had…. Bij een stukje bos en riet vond ik een paadje waar ik eindelijk een ‘Biesbosch-gevoel ‘kreeg (gelijk een foto van Mads tussen riet geschoten) maar weer pech, dat liep dood op een veldje met bijenkasten. Ook geen goed idee dus.
Toen heb ik nog maar even langs de weg gewandeld waar ik toch nog een paar oerhollandse plaatjes met m’n telefoon kon schieten zodat Mads in ieder geval even z’n ding kon doen. Daarna weer terug naar Drimmelen en even vreselijk de toerist uit gehangen.
Wat jammer dat ik m’n gewone camera niet mee had, ik zag zoveel leuke details en plekjes om te fotograferen. Toen ik het dorpje in reed zag ik wel een speciaal parkeerplaatsje voor ‘het kerkje’ maar omdat het ondertussen steeds harder begon te regenen en Mads ook niet meer zo’n zin had (bos is véél leuker dan dorpjes!) ben ik maar niet op zoek gegaan naar dat kerkje. Die zoek ik wel op als ik van’t voorjaar ofzo terug ga om een bootje te huren en wél die Biesbosch in te varen.
Dan drink ik ook dat bakkie koffie op het terras in de haven… Nu zijn we maar weer in de auto gestapt en naar huis gereden, lekker opdrogen en opwarmen.
Mads heel 'op z'n Biesbosch' tussen het riet
Mega grote oude wilg
Mooi hollands landschap (met echt hollands weer).
Drimmelen: 'Voortuin van de Biesbosch'
Linker huis is van 1718, bijna 300 jaar oud!
Mooie geveltjes, mooie straatjes
Met de netten en fuiken aan de muur
en kleine mini-tuintjes onderaan de dijk tussen de huizen
Mooi pleintje met oude huisjes er omheen
en de gracht door het dorp, waar voor elk huis een hekje is, naar een zitje of aanlegplaats
De huizen langs de gracht.
met mooie deuren, bovenlichten en schilden boven de deur
Hier hoef je dus niet voor naar het buitenland.
Nog een mooie deur met oude knop in't midden en bijpassende trekbel en als brievenbus zo'n ouderwetse gleuf in de muur.
Niet 'het' kerkje maar ooit wel een kerkje geweest denk ik. Nu particulier bewoond, da's toch wel bijzonder wonen.
en nog even een van de oude haven (ja, er is ook een 'nieuwe haven')
Ik denk dat ik onder berichten van dit doel ook maar het alfabet ga zetten met de plaatsen die ingevuld zijn.
A
B
C
D = Drimmelen
E
F
G
H
I
J
K
L
M
N
O
P
Q
R
S
T
U
V
W
X
Y
Z
#21 Van rotzooihok naar slaapkamer
09 okt 2011 Geef een reactie
inAlgemeen
Zo, dit was er een waar ik heel lang tegenop heb gezien… slaapkamer opruimen. Die slaapkamer was toch eigenlijk meer een berghok en ‘oh ja, m’n bed staat er ook nog…’ Maar ‘t was zo vol dat stoffen en zuigen er ook bijna onmogelijk werd.
Omdat de 3-deurs kledingkast die er stond me toch te groot was en ik het nog een rotkast vond ook, besloot ik die – met oog op aankomende verhuizing – alvast op Marktplaats te zetten. En met succes kan ik zeggen. Binnen de kortste keren werd er leuk op geboden en kon ik een leuke prijs vangen voor m’n kast. Dus pa gebeld om te vragen of hij kon helpen het ding uit elkaar te halen, want hij moest in stukjes naar buiten, in z’n geheel kon niet.
Nou, dat heb ik geweten… Stof en spinrag in hoeken waar ik slecht bij kon *bloos* en met een stel honden in huis wordt ‘t er ook niet schoner op… Omdat we toch al bezig waren (m’n moeder was mee om te helpen, bedankt mam!) ook direct alles maar van z’n kant, zooi onder het bed vandaan, spullen uitgezocht en weggegooid en al met al was de kamer aan’t eind van de dag al een eind heen opgeruimd toen m’n ouders weg gingen.
Toen kreeg ik het dus in m’n kop dat ik ‘t bed ook gelijk maar in de lengte in de kamer wilde, zodat ik er – na 8,5 jaar klooien en nu zo’n 3 maanden voor ik definitief weg ben – eindelijk fatsoenlijk m’n voeteneind kon instoppen. Maar om het bed te draaien moest ook dat eerst uit elkaar en over anders weer in elkaar… nog meer gedoe! Toen wilde ook de lattenboden niet meer terug in m’n antieke (en dus wel iets scheve) ledikant… pfff, had het even hélemaal gehad, wat had ik nou weer in m’n kop gehaald!
Maar uiteindelijk is het gelukt. Een paar dagen later kwam een vriendin een handig kledingrek brengen zodat m’n kleren weer van het voeteneind af konden en nu heb ik maar zo een slaapkamer zonder berghokfunctie… 3 maanden voor ik weg ben…
Maar dat maakt niet uit, ‘t doel was ‘opruimen voor verhuizen’ en dat is gelukt! Heb maar zo ruimte om me in m’n slaapkamer aan te kleden, ik kan stoffen en zuigen en m’n kont keren, dus €5,- in de spaarpot!
